Miąższ aramidowy i barwione w masie włókno aramidowe należą do tego samego systemu materiałowego aramidowego i oba mają kluczowe zalety, takie jak odporność na wysoką temperaturę, wysoka wytrzymałość i odporność na korozję chemiczną. Jednak ze względu na różnice w strukturze morfologicznej i procesie produkcyjnym, te dwa materiały mają zupełnie różne ukierunkowania wydajności i scenariusze zastosowań. Wyjaśnienie różnicy między nimi jest kluczowe dla dokładnego dopasowania potrzeb materiałowych w przemyśle, ochronie i innych dziedzinach. Poniżej szczegółowo omówimy różnice między nimi z czterech podstawowych wymiarów.
Forma i struktura to najbardziej intuicyjne różnice między tymi dwoma materiałami.
Miąższ aramidowy to wysoce sfibrylowana, drobna substancja włóknista o bardzo małej średnicy włókna (zazwyczaj mniej niż 1 mikron) i dużej ilości puchu na powierzchni, która jest puszysta i puszysta; podczas gdy barwione w masie włókno aramidowe ma postać ciągłych włókien lub krótkich włókien o jednolitej średnicy (głównie od kilku mikronów do kilkudziesięciu mikronów), gęstej strukturze, zdolności do przędzenia i może być dalej przetwarzane na przędze i tkaniny. Pierwszy z nich przyjmuje „wzmocnienie dyspersyjne” jako swoją główną funkcję, a drugi „aplikację formowania” jako swój główny kierunek.
Różnica w procesach produkcyjnych determinuje ukierunkowanie wydajności obu materiałów.
Miąższ aramidowy wytwarzany jest przez intensywne ścinanie mechaniczne i fibrylację włókien aramidowych. Kluczem jest poprawa powierzchni właściwej i właściwości wiążących włókna. Barwione w masie włókno aramidowe jest dodawane z koncentratem barwnika na etapie polimeryzacji aramidu i jest formowane bezpośrednio przez przędzenie bez konieczności późniejszych procesów barwienia. Główną zaletą jest wysoka trwałość koloru i mała różnica w kolorze, przy jednoczesnym zachowaniu podstawowych właściwości mechanicznych aramidu. Pierwszy proces koncentruje się na „wzmocnieniu modyfikacji”, podczas gdy drugi koncentruje się na „integracji funkcjonalnej”.
Scenariusze zastosowań są zatem wyraźnie zróżnicowane.
Miąższ aramidowy jest stosowany głównie jako wypełniacz wzmacniający do materiałów kompozytowych, takich jak materiały cierne (okładziny hamulcowe, tarcze sprzęgła), materiały uszczelniające, papier izolacyjny itp., wykorzystując jego dużą powierzchnię właściwą do poprawy wytrzymałości, odporności na zużycie i właściwości uszczelniających materiału. Barwione w masie włókno aramidowe jest szeroko stosowane w odzieży ochronnej (kombinezony strażackie, odzież ochronna przemysłowa), tkaninach przemysłowych (worki filtracyjne wysokotemperaturowe, osłony kabli) i innych scenariuszach. Wykorzystuje nie tylko odporność na wysoką temperaturę i właściwości przeciwstarzeniowe włókna aramidowego, ale także poprawia wydajność produkcji i obniża koszty środowiskowe dzięki swojej zalecie braku barwników.
Podsumowując, miąższ aramidowy jest pozycjonowany jako „wypełniacz wzmacniający” jako jego podstawowe pozycjonowanie, a barwione w masie włókno aramidowe jest pozycjonowane jako „materiał funkcjonalny do formowania” jako jego podstawowe pozycjonowanie. Chociaż oba są materiałami aramidowymi, ich orientacja funkcjonalna, proces i scenariusze zastosowań znacznie się różnią. Należy je dokładnie dobrać zgodnie z konkretnymi potrzebami, aby w pełni wykorzystać doskonałe właściwości materiałów aramidowych.
Miąższ aramidowy i barwione w masie włókno aramidowe należą do tego samego systemu materiałowego aramidowego i oba mają kluczowe zalety, takie jak odporność na wysoką temperaturę, wysoka wytrzymałość i odporność na korozję chemiczną. Jednak ze względu na różnice w strukturze morfologicznej i procesie produkcyjnym, te dwa materiały mają zupełnie różne ukierunkowania wydajności i scenariusze zastosowań. Wyjaśnienie różnicy między nimi jest kluczowe dla dokładnego dopasowania potrzeb materiałowych w przemyśle, ochronie i innych dziedzinach. Poniżej szczegółowo omówimy różnice między nimi z czterech podstawowych wymiarów.
Forma i struktura to najbardziej intuicyjne różnice między tymi dwoma materiałami.
Miąższ aramidowy to wysoce sfibrylowana, drobna substancja włóknista o bardzo małej średnicy włókna (zazwyczaj mniej niż 1 mikron) i dużej ilości puchu na powierzchni, która jest puszysta i puszysta; podczas gdy barwione w masie włókno aramidowe ma postać ciągłych włókien lub krótkich włókien o jednolitej średnicy (głównie od kilku mikronów do kilkudziesięciu mikronów), gęstej strukturze, zdolności do przędzenia i może być dalej przetwarzane na przędze i tkaniny. Pierwszy z nich przyjmuje „wzmocnienie dyspersyjne” jako swoją główną funkcję, a drugi „aplikację formowania” jako swój główny kierunek.
Różnica w procesach produkcyjnych determinuje ukierunkowanie wydajności obu materiałów.
Miąższ aramidowy wytwarzany jest przez intensywne ścinanie mechaniczne i fibrylację włókien aramidowych. Kluczem jest poprawa powierzchni właściwej i właściwości wiążących włókna. Barwione w masie włókno aramidowe jest dodawane z koncentratem barwnika na etapie polimeryzacji aramidu i jest formowane bezpośrednio przez przędzenie bez konieczności późniejszych procesów barwienia. Główną zaletą jest wysoka trwałość koloru i mała różnica w kolorze, przy jednoczesnym zachowaniu podstawowych właściwości mechanicznych aramidu. Pierwszy proces koncentruje się na „wzmocnieniu modyfikacji”, podczas gdy drugi koncentruje się na „integracji funkcjonalnej”.
Scenariusze zastosowań są zatem wyraźnie zróżnicowane.
Miąższ aramidowy jest stosowany głównie jako wypełniacz wzmacniający do materiałów kompozytowych, takich jak materiały cierne (okładziny hamulcowe, tarcze sprzęgła), materiały uszczelniające, papier izolacyjny itp., wykorzystując jego dużą powierzchnię właściwą do poprawy wytrzymałości, odporności na zużycie i właściwości uszczelniających materiału. Barwione w masie włókno aramidowe jest szeroko stosowane w odzieży ochronnej (kombinezony strażackie, odzież ochronna przemysłowa), tkaninach przemysłowych (worki filtracyjne wysokotemperaturowe, osłony kabli) i innych scenariuszach. Wykorzystuje nie tylko odporność na wysoką temperaturę i właściwości przeciwstarzeniowe włókna aramidowego, ale także poprawia wydajność produkcji i obniża koszty środowiskowe dzięki swojej zalecie braku barwników.
Podsumowując, miąższ aramidowy jest pozycjonowany jako „wypełniacz wzmacniający” jako jego podstawowe pozycjonowanie, a barwione w masie włókno aramidowe jest pozycjonowane jako „materiał funkcjonalny do formowania” jako jego podstawowe pozycjonowanie. Chociaż oba są materiałami aramidowymi, ich orientacja funkcjonalna, proces i scenariusze zastosowań znacznie się różnią. Należy je dokładnie dobrać zgodnie z konkretnymi potrzebami, aby w pełni wykorzystać doskonałe właściwości materiałów aramidowych.
